H κυβέρνηση πιο κοντά στην τραγωδία απ’ ό,τι στη φάρσα - Free Sunday
H κυβέρνηση πιο κοντά στην τραγωδία απ’ ό,τι στη φάρσα

H κυβέρνηση πιο κοντά στην τραγωδία απ’ ό,τι στη φάρσα

Εξωγενείς παράγοντες αρχίζουν να ασκούν πίεση στην Ελλάδα, σε οικονομικό και εθνικό επίπεδο, χωρίς να είναι βέβαιο ότι η κυβερνητική ηγεσία είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις.

Τους τελευταίους μήνες έγινε φανερό ότι ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του επενδύουν στη στρατηγική της έντασης, σε μια προσπάθεια να ψαλιδίσουν το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ. Η ένταση θεωρείται η κατάλληλη συνταγή για να συσπειρωθούν οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και για να δοκιμαστεί, σε διάφορα ζητήματα, η συνοχή της ΝΔ.

Τσίπρας κατά… όχλου

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας πήρε την πρωτοβουλία για μια γρήγορη «λύση» στο «Μακεδονικό» με έναν τρόπο που κατά την άποψή του θα εξυπηρετούσε τα πολιτικά συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ, ασκώντας μεγάλη πίεση στη ΝΔ και οδηγώντας σε μια επανάληψη της «γαλάζιας» κρίσης του 1992-1993. Έπεσε όμως έξω στις βασικές του προβλέψεις, εφόσον η ΝΔ αντιμετώπισε ενωμένη την πρόκληση και η συμμετοχή του λαού στα συλλαλητήρια και γενικότερα στην κινητοποίηση κατά της κυβερνητικής πολιτικής πήρε τεράστιες διαστάσεις.

Ο κ. Τσίπρας αποκάλεσε τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που πήραν μέρος στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και τους εκατομμύρια πολίτες που στήριξαν τις κινητοποιήσεις «ετερόκλητο όχλο». Με τη στάση του έδειξε απόλυτη περιφρόνηση στις πατριωτικές ανησυχίες των Ελλήνων, ενώ ο μηχανισμός προπαγάνδας της κυβέρνησης ταυτίζει σκόπιμα τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό και τους πατριώτες με την ακροδεξιά, παρά το γεγονός ότι άνθρωποι με μεγάλη πορεία στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανώλης Γλέζος, η Σοφία Σακοράφα, αλλά και το ΚΚΕ, έχουν καταγγείλει τις κυβερνητικές επιλογές.

Το πολιτικό παιχνίδι της κυβέρνησης με το «Μακεδονικό» μετατράπηκε σε μπούμερανγκ, εφόσον αντί για την εξασθένηση της συνοχής της ΝΔ είχαμε την απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ από ένα πλειοψηφικό ρεύμα με πατριωτικές ευαισθησίες και τη γελοιοποίηση της κυβέρνησης λόγω της διαφωνίας-συνεργασίας Τσίπρα - Καμμένου στο ζήτημα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο λάθος χειρισμός ενός σημαντικού εθνικού θέματος από τον κ. Τσίπρα και τους συνεργάτες του συνέπεσε χρονικά με την κλιμάκωση της προκλητικότητας της Άγκυρας στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Μετά από 15 χρόνια σταθεροποίησης της κατάστασης σε ό,τι αφορά τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, τα πράγματα τείνουν να ξεφύγουν από τον έλεγχο. Φαίνεται ότι ο κ. Ερντογάν εξέλαβε όσα συνόδευσαν την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα σαν δείγμα αδυναμίας της ελληνικής πλευράς και άρχισε να παίρνει πρωτοβουλίες που θυμίζουν περισσότερο το κεμαλικό, στρατοκρατικό παρελθόν της Τουρκίας παρά τις δικές του επιλογές που στρέφουν την Τουρκία προς Συρία, Ιράκ και Κουρδικό. Ορισμένοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικές, προεκλογικές ανάγκες του Τούρκου Προέδρου τον κάνουν να ακολουθεί μια στρατηγική προκλήσεων και έντασης έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν φαίνεται ικανή να διαχειριστεί αποτελεσματικά την κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πρώτον, έχει απομονωθεί από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως τον ελληνικό λαό μέσω του χειρισμού του «Μακεδονικού» αλλά και των προκλητικών διευκολύνσεων Τσίπρα προς Ερντογάν.

Δεύτερον, τα στελέχη που είναι αρμόδια για να χειριστούν την κρίση –με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ανερμάτιστο υπουργό Άμυνας κ. Καμμένο– δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη σε κανέναν, αντίθετα αντιμετωπίζονται ως εκφραστές ακραίου πολιτικού καιροσκοπισμού.

Η άλλη Novartis

Με απόφαση του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα η κυβέρνηση και το σύστημα εξουσίας το οποίο ελέγχει αποφάσισαν να χειριστούν το διεθνές σκάνδαλο της Novartis με ανορθόδοξο τρόπο. Όλες οι κυβερνήσεις των κρατών και οι αρμόδιες αρχές που διερευνούν το σκάνδαλο της ελβετικής πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας το αντιμετωπίζουν ως οικονομικό, διαχειριστικό σκάνδαλο και ασκούν πίεση στην εταιρεία με στόχο να καταβάλει τεράστιες αποζημιώσεις για τις παράτυπες και παράνομες πρακτικές της και να μειώσει έτσι τη ζημιά του Δημοσίου των χωρών στις οποίες έχει αναπτύξει τη δραστηριότητά της. Μόνο στην Ελλάδα η κυβέρνηση ακολούθησε, για προφανείς λόγους, την αντίθετη πορεία. Δεν ασκεί καμία πίεση, δικαστική ή άλλη, στη Novartis, ούτε ασχολείται με το κύκλωμα των χιλιάδων κρατικών λειτουργών –πολλοί από αυτούς σε υπεύθυνες θέσεις σε δημόσια νοσοκομεία– που λεηλάτησε το δημόσιο ταμείο σε βάθος χρόνου με υπερτιμολογήσεις και προκλητή ζήτηση φαρμάκων. Για τον κ. Τσίπρα το πρόβλημα είναι η υποτιθέμενη εμπλοκή στο σκάνδαλο της Novartis δέκα πολιτικών στελεχών της ΝΔ και της κεντροαριστεράς. Έτσι όπως εξελίσσεται η «κάθαρση» στο σκάνδαλο της Novartis, έχουμε μια σκληρή πολιτική αντιπαράθεση με κατασκευασμένες, σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, κατηγορίες, οι οποίες είναι αδύνατον, από νομική άποψη, να οδηγήσουν στην καταδίκη όσων εμπλέκονται, με βάση όσα λέει η κυβέρνηση, στο σκάνδαλο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έρευνα του FBI, η οποία έγινε επειδή η Novartis είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και υπόκειται γι’ αυτόν τον λόγο στην αμερικανική νομοθεσία ακόμα και για τις εκτός ΗΠΑ δραστηριότητές της, δεν τεκμηρίωσε την εμπλοκή πολιτικών προσώπων στη λεηλασία του δημόσιου ταμείου από την ελβετική πολυεθνική και οι κατηγορίες που απευθύνονται σε πολιτικά στελέχη ήρθαν ως αποτέλεσμα συμπληρωματικής έρευνας από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές. Ο χειρισμός της υπόθεσης Novartis, όπως άλλωστε και ο χειρισμός του «Μακεδονικού» από την κυβέρνηση, εντάσσεται στη στρατηγική της έντασης που εφαρμόζει το Μαξίμου στην πορεία προς τις εκλογές, ανεξάρτητα από το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθούν αυτές.

Το πρόβλημα είναι ότι η πόλωση που σχετίζεται με τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες στο ζήτημα της Novartis ενισχύει τις δυσκολίες για τη λεγόμενη καθαρή έξοδο του ελληνικού Δημοσίου στις αγορές και κυρίως την έξοδο της οικονομίας και της κοινωνίας από τις δύσκολες μνημονιακές καταστάσεις. Ταυτόχρονα φαίνεται ότι περνάμε διεθνώς σε μια περίοδο ελεγχόμενων χρηματιστηριακών αναταράξεων και σταδιακής αύξησης των επιτοκίων. Η Ελλάδα εμφανίζεται για μία ακόμη φορά σαν ένας αδύναμος κρίκος του διεθνούς συστήματος εξαιτίας των γνωστών διαρθρωτικών προβλημάτων της εθνικής οικονομίας και των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης Τσίπρα.

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης και του επιτρόπου Μοσκοβισί από τη μια πλευρά και του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Στουρνάρα από την άλλη, για το εάν τελικά χρειάζεται μια προληπτική πιστωτική γραμμή για να υπάρχει δίχτυ ασφαλείας στην έξοδο στις αγορές, θα ξεπεραστεί από τις αρνητικές εξελίξεις.

Η γενική εικόνα είναι μιας κυβέρνησης που δημιουργεί προβλήματα στο οικονομικό και επιχειρηματικό κλίμα, αδυνατεί να συμβάλει στην κάλυψη του τεράστιου επενδυτικού ελλείμματος και έχει περιορισμένη αξιοπιστία στις διεθνείς αγορές, εάν κρίνουμε από την εντυπωσιακή αύξηση του επιτοκίου στο επταετές και δεκαετές ομόλογο του Δημοσίου στη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας. Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση επέλεξε την πόλωση για να κρύψει τις αδυναμίες της στην οικονομική διαχείριση, αλλά τελικά η πόλωση, συνδυαζόμενη με κάποια επιδείνωση της διεθνούς συγκυρίας, αναδεικνύει την οικονομική της ανεπάρκεια.