Η Θεσσαλονίκη που ονειρεύομαι - Free Sunday
Η Θεσσαλονίκη που ονειρεύομαι

Η Θεσσαλονίκη που ονειρεύομαι

Πώς θα μπορούσε να περιγράψει κανείς τη Θεσσαλονίκη που ονειρεύεται χωρίς να ακουστεί σαν έκθεση ιδεών της Α΄ Γυμνασίου; Πώς θα μπορούσε να την περιγράψει χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ρομαντικός και αιθεροβάμων, αλλά συνδυάζοντας το όνειρο με την τέχνη του εφικτού;

Δύσκολα ερωτήματα κι ακόμη πιο δύσκολες οι απαντήσεις.

Η πρώτη και πιο απλή απάντηση είναι ότι θα πρέπει κανείς να την αγαπάει. Και μη σας φαίνεται απλοϊκό και ανούσιο. Είναι ίσως το πιο δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολο να μη χρησιμοποιήσει κάποιος την πόλη ως σκαλί για ν’ ανέβει. Να βάλει στην άκρη προσωπικές φιλοδοξίες και οφέλη, συσχετισμούς και συμβιβασμούς, ρουσφέτια και χτυπήματα πλάτης, και να λειτουργήσει με μοναδικό κίνητρο την αγάπη του γι’ αυτήν και φυσικά τους πολίτες της.

Το δεύτερο είναι ότι η πόλη που ονειρεύομαι δεν είναι μόνο ό,τι φαίνεται. Είναι κυρίως ό,τι δεν φαίνεται, τα παρασκήνια. Είναι η διαφθορά, τα συμφέροντα, η χρηστή και συνετή διαχείριση των οικονομικών ενός δήμου. Το κεφαλαιώδες για την καλή πορεία μιας δημοτικής διοίκησης είναι η εξυγίανση των οικονομικών. Μειώνω τα έξοδα (χωρίς να μειώσω τις παροχές, αλλά μειώνοντας τη σπατάλη και κυνηγώντας ανελέητα τις μίζες και τους αποδέκτες της) και αυξάνω τα έσοδα (με συμμετοχή σε προγράμματα, εφαρμόζοντας αυστηρά τον νόμο και εισπράττοντας ό,τι μου αναλογεί). Δεν είναι ανέφικτο. Χρειάζεται θέληση και συνέπεια. Και κυρίως γνώση. Να εντρυφήσεις στις δημοτικές διαδικασίες, να μελετήσεις προϋπολογισμούς και δαπάνες, τη νομοθεσία και τις εισηγήσεις προς το Δημοτικό Συμβούλιο. Να μη σου ξεφεύγει τίποτε. Προϋπόθεση για όλα αυτά οι σωστοί συνεργάτες.

Το τρίτο είναι η εργατικότητα. Ο δήμαρχος πρέπει να σηκώνει τα μανίκια και να δουλεύει. Να περπατάει στην πόλη και να εντοπίζει τα προβλήματα, να καταγράφει ό,τι βλέπει και να ενημερώνει τις υπηρεσίες και τους συνεργάτες του. Ακόμη κι όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό, να έχει τον νου του να φέρει νέες ιδέες. Όλα αυτά δεν είναι κενές λέξεις. Αν είχα τον «χώρο», θα σας ανέφερα πόσες προτάσεις, που εφαρμόστηκαν, έφερε ο πατέρας μου από ταξίδια στο εξωτερικό. Γιατί αυτό θα πει εξωστρέφεια. Τα ταξίδια και οι επαφές να φέρνουν ιδέες και αποτελέσματα.

Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Τα έργα δεν χρειάζεται να είναι πάντα μεγάλα και δαπανηρά. Επεμβάσεις μικρής κλίμακας (πεζοδρομήσεις, αλλαγή φωτιστικών, ανθισμένα παρτέρια) είναι δυνατό να αναμορφώσουν την εικόνα της πόλης και να της δώσουν χρώμα και φως. Θα αναφέρω μόνο ένα μικρό παράδειγμα, τα «πάρκα τσέπης». Μικροί χώροι πρασίνου που μετατρέπουν κενά, «ξεχασμένα» τμήματα του πυκνοδομημένου αστικού ιστού σε ζωτικούς χώρους με ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό. Κάτι σαν τα κουκλίστικα παρκάκια με τα παγκάκια που βλέπουμε στους ακάλυπτους ευρωπαϊκών αλλά και αμερικανικών πόλεων στις ταινίες. Και δεν επέλεξα αυτό το παράδειγμα τυχαία. Διπλωματική εργασία που κατατέθηκε σε τμήμα του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ προτείνει 10 ιδανικά σημεία για χωροθέτηση τέτοιων πάρκων στη Θεσσαλονίκη. Με απλές κινήσεις, χαμηλό κόστος, αλλά με διάθεση, μεράκι και φαντασία, δίνεις ανάσα στην πόλη, που ανοίγει ταυτόχρονα τις «πόρτες» της στο πανεπιστήμιο, στις ιδέες και τους ανθρώπους του.

Ένα άλλο κομμάτι είναι η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. Εδώ αρκεί να αναφέρουμε το παράδειγμα του δημάρχου Τρικκαίων Δημήτρη Παπαστεργίου και να το μιμηθούμε: e-ΚΕΠ, όπου με ειδικά μηχανήματα τύπου ΑΤΜ παρέχονται νυχθημερόν πιστοποιητικά στους πολίτες, ασύρματη κάλυψη όλου του εμπορικού κέντρου, σύστημα έξυπνου φωτισμού, σύστημα έξυπνης διαχείρισης στάθμευσης, σύστημα παρακολούθησης λειτουργίας φωτεινών σηματοδοτών κι ένα σωρό ακόμη, με συγχρηματοδότηση από ευρωπαϊκά προγράμματα. Έργο ενός ανδρός με φρέσκο μυαλό και νοοτροπία, άξιου και δημιουργικού, γιου του πρώην δημάρχου Κώστα Παπαστεργίου, που διέψευσε πλήρως την αντίληψη ότι οι γόνοι είναι φελλοί.

Τι να πρωτοπώ… Καθαριότητα, ανακύκλωση, κοινωνική πολιτική, πολιτισμός… Η λίστα δεν έχει τέλος.

Έργο δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Αρκεί ο δήμαρχος, εκτός από τα παραπάνω χαρακτηριστικά της αγάπης για την πόλη, της εντιμότητας και της εργατικότητας, να είναι κι ένα πρόσωπο που θα κρατάει τα μπόσικα. Να ενώνει και όχι να διχάζει, να συν-θέτει και όχι να δια-χωρίζει ή να αντι-πολιτεύεται. Χρειαζόμαστε φωνές του συν- και όχι του αντι-. Σύνθεση απόψεων, συμμαχίες, συνεργασίες, συναίνεση, συζήτηση, συμμετοχή. Αυτές είναι οι λέξεις που σε στέλνουν μπροστά.

Αλλά κι όταν χρειαστεί, ο δήμαρχος να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι για την πόλη του. Να είναι ο ηγέτης της. Όπως ο πατέρας στην οικογένεια. Και για να μη θυμώσουν οι φίλες μου και σκεφτούν ότι προωθώ το πρότυπο της πατριαρχικής οικογένειας, γιατί όχι, όπως και η μητέρα. Ο γονιός εν πάση περιπτώσει.