Παραμένουμε μια χώρα οφειλετών - Free Sunday
Παραμένουμε μια χώρα οφειλετών
Δέκα χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, ερωτώνται όλοι: Μπορεί να προχωρήσει η Ελλάδα, όταν είναι μια κοινωνία οφειλετών που δεν μπορεί να ενταχθεί ούτε σε 120 δόσεις με 3% επιτόκιο; Και τι θα κάνετε γι’ αυτό;

Παραμένουμε μια χώρα οφειλετών

Ας είμαστε ειλικρινείς. Και η ρύθμιση των 120 δόσεων της νέας κυβέρνησης απέτυχε, όπως ακριβώς απέτυχαν στο παρελθόν όλες οι αντίστοιχες μνημονιακές ρυθμίσεις. Απέτυχε, αφού εντάχθηκε σε αυτήν μόλις το 10% των οφειλετών, αν και υποτίθεται ότι αυτή τη φορά οι όροι ήταν καλύτεροι. Μάλιστα, και από αυτό το 10% ένα ικανό ποσοστό θα χάσει τις ρυθμίσεις σε βάθος χρόνου.

Το γιατί απέτυχε η ρύθμιση είναι απλό. Γιατί οι οφειλέτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Τα βάζουν κάτω με στιλό και χαρτί και βλέπουν ότι στο τέλος του μήνα είναι αδύνατο να καταβάλουν και τα τρέχοντα και τη δόση. Έτσι, εγκαταλείπουν και αποφασίζουν να συνεχίσουν «βλέποντας και κάνοντας».

Δείτε, λοιπόν, το πρόβλημα: Μπορεί η Ελλάδα να έχει μέλλον, όταν το 95% των οφειλετών, δηλαδή 4.000.000 ενεργών πολιτών, είναι καταχρεωμένο; Πιστεύει κανείς ότι με τους πάντες να χρωστούν σε τράπεζες, Δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, μπορεί να επιστρέψει η κανονικότητα στην οικογένεια και στην κοινωνία;

Η παραοικονομία σώζει προσωρινά αρκετούς, που έχουν τουλάχιστον τα χρειώδη, αλλά αυτό δεν είναι κανονικότητα. Και όμως, η λύση υπήρχε, αλλά όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις υποτάχθηκαν στους τροϊκανούς, που πιστεύουν ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η ερημοποίηση της Ελλάδας και πάνω στα ερείπια να ξεκινήσει η νέα εποχή (γι’ αυτό και υπονομεύουν ΟΛΕΣ τις ρυθμίσεις δόσεων, όπως και τη σημερινή, στην οποία δεν δόθηκε ούτε παράταση με δική τους αξίωση).

Η λύση ήταν μόνο μία, αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε να την εφαρμόσουμε:

• Διαγραφή όλων των τόκων και προσαυξήσεων, ακόμα και κούρεμα χρέους, αν έχει καταβληθεί για την οφειλή ένα σοβαρό ποσό.

• Οι τελικές οφειλές της κρίσης (όχι φυσικά οι μεταγενέστερες) να είναι επ’ άπειρον ΑΤΟΚΕΣ.

• Οι πληρωμές εξόφλησης να γίνονται με το 10% του ετήσιου εισοδήματος του οφειλέτη (αν το εισόδημά του αυξάνεται, θα αυξάνεται και η δόση του).

Σε αυτή την περίπτωση θα είχαμε τεράστια προσέλευση οφειλετών, μεγάλα έσοδα για το Δημόσιο και την υπαρκτή ελπίδα ότι η ελληνική κοινωνία κάποια στιγμή θα ξεχρεώσει.

Αυτή η μορφή μερικής σεισάχθειας είχε ένα ακλόνητο επιχείρημα που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις: η χώρα έχασε το 25% του ΑΕΠ της από μια κρίση που μόνο σε πόλεμο παραπέμπει. Σε μια τέτοια χώρα δεν μπορείς να παίρνεις μέτρα που αντιστοιχούν σε κανονικές οικονομίες, τα οποία απλώς διορθώνουν την προσωρινά κακή τους πορεία.

Έτσι, δέκα χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, ερωτώνται όλοι: Μπορεί να προχωρήσει η Ελλάδα, όταν είναι μια κοινωνία οφειλετών που δεν μπορεί να ενταχθεί ούτε σε 120 δόσεις με 3% επιτόκιο; Και τι θα κάνετε γι’ αυτό;

ΥΓ.: Μένω έκπληκτος και από τη διατύπωση του οικονομικού επιτελείου, που δήλωνε: «Γιατί να δώσουμε παράταση; Αφού δεν υπάρχει προσέλευση». Δεν σκέφτηκαν καν ότι απλώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ.