Θοδωρής Μαυρογιώργης: «Κάθε πράξη μας είναι πολιτική» - Free Sunday
Θοδωρής Μαυρογιώργης: «Κάθε πράξη μας είναι πολιτική»

Θοδωρής Μαυρογιώργης: «Κάθε πράξη μας είναι πολιτική»

Ο Θοδωρής Μαυρογιώργης μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο τραγούδι, «Πόσο άντρας είσαι;», από το άλμπουμ που ετοιμάζει εδώ και έναν χρόνο και εξηγεί γιατί σήμερα δεν νοείται μουσικό κομμάτι χωρίς να συνοδεύεται από βιντεοκλίπ.

Τις αναφορές σου σε σχέση με τη μουσική τις ξέρουμε. Οι επιθυμίες σου ποιες είναι;

Επιθυμίες πολλές. Είναι μια συναυλία έτσι όπως τη φαντάζομαι σκηνοθετημένη αισθητικά, με ωραία σχεδιασμένα φώτα, με μεγάλη μπάντα και αρκετές φωνές και πολλές πρόβες. Πολλές συνεργασίες με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω από τον χώρο της μουσικής και της τέχνης γενικότερα. Είναι ένα ωραίο live στο νησί μου, στα Κύθηρα, στον εσωτερικό χώρο του σχολείου του χωριού μου, του Καραβά, όπως και μια ηχογράφηση σε εξωτερικό χώρο. Αφού θα είμαστε στο νησί για το live, να το εκμεταλλευτούμε. Όμως η βαθιά μου επιθυμία είναι να μη σταματήσω να είμαι παραγωγικός, να έχω πάντα τη δυνατότητα, τον χρόνο και τη διάθεση να δημιουργώ καινούργια πράγματα, βίντεο, άλμπουμ, και να υπάρχει μια παρέα που θα συμμετέχει κάθε φορά σε αυτό. Ζηλεύω αφάνταστα, όπως και εκτιμώ, τους αδελφούς Κατσιμίχα, που είχαν ο ένας τον άλλον και αλληλοσυμπληρώνονταν. Η αρχή αυτής της ομάδας έχει γίνει με τον Χρήστο Παπαμιχάλη, τον Βασίλη Λιάκο, την μπάντα, τον Παντελή Νικηφόρο και τον Κο Κ, οπότε σιγά σιγά ευελπιστώ να μας πλαισιώσουν κι άλλοι.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου μετά την καραντίνα, σε σχέση πάντα με την καλλιτεχνική σου πορεία;

Η καραντίνα, προσωπικά, με πείσμωσε. Σίγουρα με κατέβαλε ψυχολογικά και σωματικά αρκετές φορές, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Προσπάθησα να παραμείνω δημιουργικός και με την ομάδα που ανέφερα παραπάνω συνεχίσαμε να δουλεύουμε, έστω και απομακρυσμένα. Οπότε, μετά απ’ όλο αυτό το δυστοπικό τοπίο, νομίζω πως θα βγούμε πιο δυνατοί. Σίγουρα με τεράστια λαχτάρα για lives, πρόβες και ηχογραφήσεις.

Αν η περίοδος αυτή ήταν ένα τραγούδι, ποιο θα ήταν;

Ξεκάθαρα το «Mad World» του Gary Jules.

Ποιος είναι ο λόγος που τα singles σου κυκλοφορούν απευθείας οπτικοποιημένα;

Υπάρχει η ομάδα πίσω από μένα που δουλεύει ακατάπαυστα και σίγουρα χωρίς εκείνους δεν θα μπορούσα να το έχω κάνει. Ο Βασίλης Λιάκος, ο Χρήστος Παπαμιχάλης, η Βάνα Γιαννούλα, ο Σταμάτης Λεόντιος, ο Αλέξανδρος Καραμαλίκης και η Τζίνα Φουντουλάκη αποτελούν τα σταθερά κομμάτια του παζλ, ενώ κάθε φορά, ανάλογα με τις απαιτήσεις της ιδέας και του τραγουδιού, προστίθενται κι άλλοι στην παρέα. Οπτικοποιούνται, γιατί πάντοτε μου άρεσε να «τρέχουν» ιστορίες παράλληλα με αυτήν που ξεκάθαρα αφηγείται ο στίχος του τραγουδιού, και το βίντεο είναι το μέσο με το οποίο μπορεί να γίνει αυτό. Οπότε, όσο αντέχει η ομάδα κι εγώ οικονομικά να το στηρίζω αυτό, θα κινούμαστε με αυτόν τον τρόπο.

Το τραγούδι μπορεί αυτή την εποχή να ασκήσει πολιτική κριτική; Αν ναι, έχεις κάποιο που θεωρείς ότι το πετυχαίνει;

Κάθε πράξη μας έτσι κι αλλιώς είναι πολιτική. Το θέμα είναι κατά πόσο η αισθητική αυτής της πράξης και οι αξίες πίσω από αυτή μάς βρίσκουν σύμφωνους και εντός του δικού μας πλαισίου αξιών που πρεσβεύουμε. Άρα σίγουρα το τραγούδι μπορεί να ασκήσει πολιτική κριτική, ειδικά εφόσον έχει απαλλαγεί από τη λογική της στράτευσης. Έχω κάποιο τέτοιο, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη. Προς το παρόν, τα δύο τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει έχουν περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό με πολιτικές προεκτάσεις. Κάπως σαν να κλείνουν το μάτι. Εκτός από τα τεράστια τραγούδια «Τίποτα δεν πάει χαμένο», «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» και πολλά άλλα ακόμη, ζηλεύω πολύ το «Ένα αλλιώτικο παιδάκι» του Παυλίδη και το «Αιρετικό» του Αγγελάκα, που τα θεωρώ αμιγώς πολιτικά, ασχέτως αν φαίνονται να καταπιάνονται με συγκεκριμένα θέματα, της διαφορετικότητας και της θρησκείας. Έχουν προεκτάσεις και σχολιασμό που είναι ευθύς, ειλικρινής και καυστικός, κάτι που αναζητάω στον στίχο.

Mainstream ή εναλλακτικός; Είναι η εξέλιξη του έντεχνου και του εμπορικού; Εσύ πού τοποθετείς τον εαυτό σου;

Οι ζυμώσεις που γίνονται με τα χρόνια στη μουσική οδηγούν σε αυτές τις ταμπέλες. Από το έντεχνο-λαϊκό, πήγαμε στο έντεχνο κ.λπ. Η μουσική είναι μία. Εγώ θα ήθελα να καταφέρω να είμαι ο Θοδωρής. Να μπορώ να κοιτάζω πίσω στα τραγούδια και στους δίσκους που έχω κάνει, να είμαι περήφανος γι’ αυτά και κάθε φορά να ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο.

Τι θες να μας πεις με το νέο σου κομμάτι «Πόσο άντρας είσαι;» και με το βιντεοκλίπ του;

Η συζήτηση που κάνει αυτό το τραγούδι έχει σχέση αρχικά με τις διαπροσωπικές σχέσεις – πως κινούμαστε με βάση το φαίνεσθαι περισσότερο και τα κατάλοιπα στερεοτύπων παλαιότερων εποχών. Το βίντεο του τραγουδιού το πάει ένα βήμα παρακάτω και μιλάει για όλα τα ζευγάρια, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Πιστεύεις ότι τα βιντεοκλίπ έχουν την ίδια αξία με αυτήν που είχαν στο παρελθόν;

Σήμερα τα βιντεοκλίπ θεωρώ πως έχουν μεγαλύτερη αξία απ’ ό,τι στο παρελθόν. Πλέον, αν και φαινομενικά τα μέσα ώστε να φτάσει στον ακροατή ένα καινούργιο τραγούδι είναι περισσότερα, στην πραγματικότητα είναι το εξής ένα: το διαδίκτυο. Κι αυτό γιατί έχουν περιοριστεί σε τρομακτικό βαθμό οι μουσικές εκπομπές στην τηλεόραση, και στο ραδιόφωνο οι επιλογές είναι ελάχιστες. Επομένως, η οπτικοποίηση ενός τραγουδιού και η δημοσίευσή του στο YouTube είναι σχεδόν μονόδρομος, προκειμένου μέσα από αυτό να προστεθεί ένα ακόμη «όπλο» στην κυκλοφορία του τραγουδιού και στην προσπάθεια να φτάσει στα αυτιά του κοινού.