Μια παράσταση που κερνάει… σούπα και σας αφυπνίζει - Free Sunday
Μια παράσταση που κερνάει… σούπα και σας αφυπνίζει

Μια παράσταση που κερνάει… σούπα και σας αφυπνίζει

Μια «Σούπα» µε συνταγή την ιστορία του ανθρώπου που προσπαθεί να χωνέψει όλα τ’ αχώνευτα, µέχρι να θυµηθούµε πως µε την αγάπη τόσο ο άνθρωπος όσο και το φαγητό έχουν καλύτερη «γεύση».

Κάπως έτσι μας συστήνεται το νέο ελληνικό έργο του Στυλιανού Παρρή «Η Σούπα» που κάνει πρεμιέρα στις 9 Μαρτίου στο θέατρο ΊΣΟΝ στον Βοτανικό και θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας, ενώ πρωταγωνιστούν η Ευαγγελή Φίλη, η Μαρία Στεφανίδου και ο Θανάσης Κούτουλας.

Στην παράσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας θα σερβίρεται σούπα στους θεατές, δύο γυναίκες, η «Α» και η «Ω», µαγειρεύουν επί σκηνής το εκλεκτό έδεσμα, ενώ ο άντρας παράγει τη µυσταγωγική µελωδία του βρασµού. Η «Α» βράζει στο ζουµί της ιστορίας της µε αγάπη, επιβιώνει σιωπηλά και βλέπει ό,τι αντέχει δίνοντας σηµασία σε ό,τι πονά λιγότερο. Η «Ω» ενοχλεί, προκαλεί µιλώντας για το «εδώ που φτάσαµε» και την αχόρταγη ψυχή, θέλοντας να παρακινήσει όλους όσους κατέληξαν απαθείς θεατές της ζωής τους.

Ένα σύγχρονο κοινωνικό έργο που ακουμπά «στην καμπούρα μας, στις κοιλιές, στα βάσανα, στις δυσκολίες μας αλλά και σε κάθε χαμόγελό μας». Τελικά τι γεύση θα μας αφήσει αυτή «Η σούπα»;

Οι δύο πρωταγωνίστριες της παράστασης, Ευαγγελή Φίλη και Μαρία Στεφανίδου, μίλησαν στη Free Sunday για το έργο, τις ηρωίδες τους και την ανάγκη να βάλουμε την αγάπη πρωταρχικό συστατικό στη… σούπα της ζωής μας.

 

Τι σκεφτήκατε ή νιώσατε όταν διαβάσατε για πρώτη φορά τη «Σούπα»;

Ευαγγελή Φίλη: Ομολογώ πως παρόλο που το κείμενο έχει χιούμορ, στην πρώτη ανάγνωσή του, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν, όπως θα έκανε ακριβώς και η ηρωίδα που υποδύομαι, η «Α»: «Ωχ, Παναγία μου». Αναγνώρισα ότι πρόκειται για ένα κείμενο έξυπνο και πολύ άμεσο, που δεν μπορούσα όμως να κατατάξω σε μία κατηγορία. Σκέφτηκα τότε ότι κάποια σημεία μπορεί να προκαλέσουν εκνευρισμό ή και θυμό στο κοινό, καθώς το έργο αγγίζει με ιδιαίτερο τρόπο πολλά θέματα που είναι ευαίσθητα.

Μαρία Στεφανίδου: Το κείμενο της Σούπας το έλαβα στις 24 Δεκεμβρίου το βράδυ και ανήμερα τα Χριστούγεννα ξύπνησα με μία ζεστή σούπα από λέξεις, σκέψεις και συναισθήματα να μου κρατάει συντροφιά. Ξέροντας ότι θα είμαι η «Ω» σε περίπτωση συνεργασίας, με το που τελείωσε η ανάγνωση ταράχτηκα με τα κοινά χαρακτηριστικά που αναγνώρισα στην ηρωίδα που θα καλούμουν να υποδυθώ. Οι ζωές αυτών των γυναικών μπλέκονται και γίνονται ένα κουβάρι κατά τη διάρκεια του έργου. Ένα κουβάρι σφιχταγκαλιασμένο που όπως τυλίχθηκε πήρε και κάποια αγκάθια μαζί του και τώρα τις τραυματίζει. Η σκληρότητα της μίας και η κατανόηση της άλλης συγκρούονται και αγκαλιάζονται σε στιγμές και μερικές φορές σχεδόν ταυτόχρονα. Μία ερώτηση που μου γεννήθηκε εκείνο το πρωινό ήταν η εξής: Μήπως όλο το έργο είναι οι δύο όψεις μιας αλήθειας; Δεν την έχω απαντήσει ακόμη κι ελπίζω να αργήσω να την απαντήσω, όπως κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις που μόνο καλό κάνουν να τριβελίζουν το μυαλό μας.

 

Πόσο απαιτητική για έναν ηθοποιό είναι αυτή η συνεχής απεύθυνση στο κοινό και το παιχνίδι μαζί του;

Ε.Φ.: Είναι αρκετά απαιτητική, αλλά προσωπικά με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Θέλει συγκέντρωση κι εγρήγορση. Οι πιο πολλές δουλειές που έχω κάνει στο θέατρο είχαν αυτή την ιδιαιτερότητα, άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό κι άλλες σε μικρότερο, οπότε είμαι αρκετά εξοικειωμένη με το συγκεκριμένο είδος, μπορώ να πω μάλιστα ότι το επιδιώκω  να συμμετέχω σε τέτοιες παραστάσεις.

Μ.Σ.: Έχει απίστευτο ενδιαφέρον, όταν σπάει ο τέταρτος τοίχος στο θέατρο. Θεωρώ πως είμαι πολύ τυχερή γιατί στις περισσότερες δουλειές μου είχα έντονη σχέση με το κοινό, άλλοτε και διαδραστική.  Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος του καμποτινισμού που θέλει δουλειά και αφοσίωση για να αποφευχθεί. Σ’ αυτή λοιπόν την παράσταση ο θεατής από τη στιγμή που φτάνει στο θέατρο, πριν ακόμη μπει μέσα στον θεατρικό χώρο, έρχεται σε στενή σχέση με τους ηθοποιούς. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς αλλιώς θα λειτουργούσε όλο αυτό το εγχείρημα αν δεν επικοινωνούσαμε μαζί τους. Πώς γίνεται να μην απευθύνεσαι σε αυτόν που του μαγειρεύεις;

 

Εσείς πώς πιστεύετε ότι θα αντιδρούσατε ως θεατές αν βλέπατε αυτές τις δύο ηρωίδες να σας απευθύνονται με τον τρόπο που το κάνουν στο έργο;

Ε.Φ.: Θα προβληματιζόμουν, θα αναρωτιόμουν, θα γελούσα, θα μπερδευόμουν... κάποιες στιγμές πιστεύω θα τις ένιωθα, θα συνέπασχα, άλλες θα θύμωνα, θα διχαζόμουν. Μόλις έτρωγα τη σούπα όμως πιστεύω ότι θα τους συγχωρούσα τα πάντα!

Μ.Σ.: Προσωπικά θα ζήλευα, θα ήθελα να συμμετέχω, να απαντήσω στα ερωτήματά τους, να τις αγγίξω, να πω δυνατά κι εγώ όσα αισθάνομαι και σκέφτομαι και πως δεν είναι δύο, αλλά είμαστε πολλοί. Μπορεί κάποιες στιγμές να ένιωθα μια πίεση ή μια ενόχληση, αλλά όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Άλλωστε η «Ω» το δηλώνει κιόλας, η ευθύνη της είναι η ΑΦΥΠΝΙΣΗ! Άρα δεν θα είναι εύκολο να χαλαρώσετε με αυτήν ανάμεσά σας.

Πού ακουμπά «Η Σούπα» στο σήμερα και στην κοινωνία μας;

Ε.Φ.: Στο ότι κάνουμε λάθη και δε μαθαίνουμε. Απαιτούμε κατανόηση αλλά δε ζητάμε συγγνώμη. Κοιτάμε τον διπλανό μας όχι για να συνδεθούμε αλλά για να συγκριθούμε. Κοιτάμε μέσα μας όχι για να καταλάβουμε και να προχωρήσουμε αλλά για να βυθιστούμε και να θρονιαστούμε στις δικαιολογίες μας.

Μ.Σ.: Στην καμπούρα μας, στις κοιλιές, στα βάσανα, στις δυσκολίες μας αλλά και σε κάθε χαμόγελό μας. Η Σούπα είναι όλα όσα καταφέραμε κι όλα όσα παλεύουμε κάθε δευτερόλεπτο για να αλλάξουμε. Είναι η εξέλιξή μας αλλά παράλληλα και η θύμηση του παρελθόντος μας. Η Σούπα είναι εδώ για να μας χορτάσει αλλά και για να μας ανοίξει την όρεξη για καινούργιες συνταγές. Και στη λέξη συνταγές βάλτε ό,τι μετάφραση εσείς θέλετε.

Εσείς, σκεπτόμενη το έργο, ποια υλικά θα επιλέγατε για να φτιάξετε τη σούπα που θα σερβίρεται στο κοινό μετά το τέλος της παράστασης;

Ε.Φ.: Τυγχάνει η συνταγή της Σούπας μας να περιέχει υλικά που κι εγώ αγαπώ να χρησιμοποιώ στις σούπες μου και που πιστεύω πως θα τα διάλεγα κι εγώ: θρεπτικά λαχανικά -όπως καρότα, κρεμμύδια και πατάτες- που είναι ρίζες και μας γειώνουν, τζίντζερ που μας ζεσταίνει την κοιλιά και την καρδιά, ειλικρίνεια, αποδοχή, μα πάνω από όλα αγάπη, βασικό συστατικό για όλα στη ζωή, φαγώσιμα και μη.

Μ.Σ.: Όποια υλικά κι αν επέλεγα θα τα συνόδευα με αγάπη, αποδοχή, καθαρότητα, ελευθερία, δημοκρατία, θα προσέθετα μνήμη, διορατικότητα, κατανόηση και φροντίδα, θα κοιτούσα μπροστά με την αίσθηση του παρελθόντος στην πλάτη μου και θα συνέχιζα στον αγώνα, τη μάχη που καλούμαστε όλοι να φέρουμε εις πέρας στη ζωή μας, στη μοναδική πραγματικότητά μας.