Γιωργής Τσαμπουράκης: «Δεν μπορώ να εστιάσω στην αναγνωρισιμότητα» - Free Sunday
Γιωργής Τσαμπουράκης: «Δεν μπορώ να εστιάσω στην αναγνωρισιμότητα»

Γιωργής Τσαμπουράκης: «Δεν μπορώ να εστιάσω στην αναγνωρισιμότητα»

Σχεδόν 60 χρόνια μετά το γύρισμά της και τον σάλο που προκάλεσε στην προβολή της η θρυλική ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία Το Όνειρο», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη. Στον ρόλο του Ρίκο ο Γιωργής Τσαμπουράκης, ο οποίος εξηγεί γιατί αυτό είναι ένα πολιτικό έργο.

Συμμετέχετε φέτος στη θεατρική μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας «Συνοικία Το Όνειρο» που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης. Ποιον ρόλο έχετε και ποιο είναι το μήνυμα της παράστασης σήμερα;

Είμαι πραγματικά ευγνώμων που σε μια κρίσιμη για την κοινωνία και τον πολιτισμό περίοδο, όπως αυτή που διανύουμε, συμμετέχω σε μια παράσταση ενός έργου βαθιά κοινωνικού και εντέλει πολιτικού. Το έργο «Συνοικία Το Όνειρο», που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Χατζάκης, ο οποίος έχει αναλάβει και τη δραματουργική επεξεργασία και διασκευή του κινηματογραφικού σεναρίου του Κώστα Κοτζιά και του Τάσου Λειβαδίτη, εμπνέεται από τα μικροεγκλήματα που διαπράττονται από τον κεντρικό ήρωα και τους «ομοίους» του, που παρουσιάζονται ως δομικά συστατικά της μετεμφυλιακής κοινωνίας μας και στην παράστασή μας γίνονται και αντικείμενο ψυχαναλυτικής ερμηνείας. Εγώ έχω αναλάβει τον ρόλο του Ρίκο, του χαρακτήρα που ερμήνευσε ο Αλέκος Αλεξανδράκης στην ταινία του 1961, ενός γόη, ενοίκου της φτωχογειτονιάς του Ασυρμάτου στα Πετράλωνα του τέλους της δεκαετίας του ’50, ενός «μικροαπατεώνα της επιβίωσης», μόλις αποφυλακισμένου, γνωστού για τις μικροαπατεωνιές του. Ο Ρίκο δεν είναι ούτε αναρχικός ούτε φύσει κακοποιός, αλλά ένας ταυτισμένος με τη φτώχεια και την κοινωνική του κατάσταση μικροκακοποιός και εντέλει ένας δαιμονοποιημένος από τους άλλους εγκληματίας. Η ευγενής εικόνα του Ρίκο, συνυφασμένη με την ταξική του κατάσταση, και η έντιμη συμπεριφορά του καταργεί ακόμα και τη ζωτική ανάγκη του για επιβίωση και οδηγεί σε υπαναχώρηση της ικανοποίησης του –τάχα ανήθικου– δικαιώματός του να… ονειρεύεται.

Η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη είχε κυκλοφορήσει σε ένα ιδιαίτερα ασταθές πολιτικά και κοινωνικά περιβάλλον. Βρίσκετε ομοιότητες με τη σημερινή εποχή;

Η νεορεαλιστική οπτική του ιταλικού κινηματογράφου των ετών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η αριστερή ιδεολογία της νεοελληνικής διανόησης δεν ξεπεράστηκαν ποτέ με το πέρασμα των χρόνων. Η τέχνη, πιστεύω, θα ασχολείται με διαφορετική οπτική κάθε φορά με την ορατότητα των εγκλημάτων που διαπράττονται από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, με την ταυτότητα, την καταγωγή και τη διεύρυνση των εγκληματιών, αλλά και με την κανονικοποίηση ή την αποπομπή τους. Και όπως στο προπύργιο του ιταλικού νεορεαλισμού «Mama Roma» του Παζολίνι μπορεί να δει κανείς σήμερα άλλα πρόσωπα με παρόμοιες καταβολές, έτσι και στο σήμερα ο Χατζάκης επιχειρεί μια σύγχρονη χωροταξία, 60 χρόνια μετά την προβολή της ταινίας. Σε μια παράσταση στην οποία αναδεικνύεται η μιζέρια της σύγχρονης νεοελληνικής κοινωνίας, ενισχυμένης με ανθρώπους ποικίλων εθνικοτήτων που καταλαμβάνουν τον χώρο των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, με τάξεις συγκεχυμένες που δεν εκφράζουν ό,τι εξέφραζαν, που η παραβατικότητα είναι ξανά πρωτοσέλιδο, που ο πλούτος συρρικνώνεται ολοένα, που η εξουσία έχει τυραννική διάθεση και που όλοι, κυρίως ο πλατύς λαός, επιβεβλημένα κυκλοφορούμε με την υποψία ότι φέρουμε τον ιό του μιάσματος, σαν τον Οιδίποδα της αρχαίας τραγωδίας. Και που, ακόμα κι αν τα μικροεγκλήματα του Ρίκο και των απανταχού παραβατικών ατόμων είναι όντως ποινικά κολάσιμα, η κατασκευή της κυρίαρχης «ηθικής» της κοινωνίας αλλά και η καλοπροαίρετη συμπεριφορά αυτών που προβάλλει το έργο οδηγούν στον διχασμό –στο τότε και στο σήμερα– των θεατών σχετικά με την ερμηνεία της έννοιας «έγκλημα», δεδομένου ότι τα λαϊκά στρώματα μπορούν να θεωρηθούν αβασάνιστα σχεδόν εγκληματίες, όταν οι πραγματικοί αλλά… αθόρυβοι απατεώνες προέρχονται από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Την περσινή σεζόν είχατε μια πολύ επιτυχημένη συμμετοχή στην τηλεοπτική σειρά «Το Κόκκινο Ποτάμι» του Μανούσου Μανουσάκη, που σας έκανε ευρύτερα γνωστό. Τι αλλαγές έφερε στη ζωή σας;

Δεν μπορώ να εστιάσω στην αναγνωρισιμότητα, όπως θεωρώ ότι περιμένουν όλοι να αναφέρω. Αυτό που έχω να πω είναι ότι ο Μανούσος Μανουσάκης μού πρόσφερε έναν ρόλο που εντάσσει το καλό μέσα στο κακό, το όμορφο μέσα στην ασχήμια. Ο Αλή ήταν ένας ενδιάμεσος ανάμεσα σε ό,τι ονομάζουμε ελληνικότητα και βαρβαρότητα, που η ένταξή του στη μία πλευρά δεν τον απέτρεπε από το να ανήκει στην άλλη. Κατά συνέπεια, πιστεύω ότι αυτό που αγαπήθηκε ήταν η ουσία του χαρακτήρα και όχι μόνο η δική μου παρουσία.

Έχετε ιδρύσει στο Ηράκλειο τη μοναδική στην Κρήτη ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης. Ποια είναι η εμπειρία σας μέχρι στιγμής;

Προσπαθούμε εδώ και περίπου μία πενταετία να εδραιώσουμε μια πρότυπη σχολή στο Ηράκλειο και να επικοινωνήσουμε το μήνυμα της χρησιμότητας της σχολής μας και την πεποίθησή μας να καταρτίζονται καλλιτεχνικά και πνευματικά οι σπουδαστές μας. Τις δυσκολίες και την υγειονομική κρίση, που πλήττει τον κόσμο του θεάματος γενικότερα, η Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Νότος», στην οποία τυγχάνει να είμαι καλλιτεχνικός διευθυντής, τις αντιμετωπίζει με μετριοπάθεια. Σήμερα αισθανόμαστε περήφανοι που το ανθρώπινο δυναμικό της Κρήτης που πιστεύει στο θέατρο εμπιστεύεται στη σχολή την κατάρτισή του, και δυνατοί, ώστε να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας. Φέτος ειδικά νιώθουμε ευγνώμονες που αποδέχτηκαν την πρόσκλησή μας να διδάξουν στον εκπαιδευτικό και καλλιτεχνικό μας οργανισμό η διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, Έφη Θεοδώρου, και ο πολλά υποσχόμενος νέος ηθοποιός και σκηνοθέτης Μάνος Βαβαδάκης. Σήμερα νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο προς την κατεύθυνση του επαγγελματισμού στον τομέα του θεάτρου στον ελληνικό νότο.

INFO

Συνοικία Το Όνειρο

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης

Παίζουν: Μάνος Βακούσης, Γιωργής Τσαμπουράκης, Μαρία Φιλίππου, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, Δημήτρης Καραμπέτσης, Γεράσιμος Σοφιανός, Κατερίνα Σπάρταλη και στον ρόλο του τρελού ο Κώστας Φλωκατούλας

Τραγούδια-Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεύει ζωντανά ο Ζαχαρίας Καρούνης, με τη σύμπραξη του Ανδρέα Μπουτσικάκη στο πιάνο και των Κοσμά Κοκόλη και Αλέκου Γλυκιώτη στο μπουζούκι.

Γυάλινο Μουσικό Θέατρο

Λ. Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη

Πρεμιέρα: 6 Νοεμβρίου

Το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο προσφέρει σε τιμή προσφοράς τα εισιτήρια των δύο πρώτων εβδομάδων (Τετ. & Πέμ. €10, Παρ., Σάβ. & Κυρ. €15).